Salta al contingut principal

conejitos





 Ya se  que no debería ser divertido de ninguna manera. Pero una de dos, o soy el reflejo de una  buena parte de la sociedad, o realmente hacen gracia.


 dibujante británico Andy Riley.



Comentaris

Tot Barcelona ha dit…
Yo los pongo en lo que se denomina humor negro ....
josefina ha dit…
Los chistes aunque algo macabros hacen su gracía.
Un beso
Cecilia ha dit…
A mí me hacen poca gracia, Josep. Son macabros
KRT ha dit…
No coneixia aquest dibuixant. Sí que és enginyós, però personalment no m'agrada gens el seu humor, si se'n pot dir així.
KRT ha dit…
No coneixia aquest dibuixant. Sí que és enginyós, però personalment el seu humor (si és que se'n pot dir així) no m'agrada.
Josep ha dit…
MIQUEL, JOSEFINA y CECILIA, os contestaré a todos a la vez porque todos habeis coincidido en la misma contestación.
Yo descubrí por casualidad a estos conejitos y a su autor en una tira cómica de un periodico por Internet el otro dia. Es ahora cuando me ha llamado la atención y veo que hay editados no se cuantos libros y que por Internet está lleno de blogs, webs y todo lo que querais, y esto empezó el año 2000 o algo así. Yo no lo veo tan mal como vosotros, aunque también lo encuentro de un humor negro alto. Mirad, por alguna extraña razón nos reímos cuando vemos a alguien darse un estrepitoso golpe del que ha salido más o menos airoso Nos hace gracia la torpeza, los gestos exagerados de dolor. Creo que algo similar sucede con los conejitos suicidas. Vemos a unos dulces conejitos blancos, con cara de bonachones tratando de suicidarse de mil y una maneras estrafalarias, fallando o conseguirlo finalmente. Y nos reímos porque pasamos la página del libro y ya está, y creo, por tanto, que la cosa no pasa de aquí.

De alguna manera, la gracia también proviene de la identificación con los conejitos. Sí, he dicho identificación y es que vemos el afán de los conejitos por suicidarse y es como cuando a uno le dan ganas de mandarlo todo al carajo y no puede.
Otra cosa importante es que se trata de un dibujo, (no una foto) que si no fuese por los motivos que muy bien comentais, hasta sería un conejito sinpatico.
Un abrazo para todos.
Hada Isol ♥ ha dit…
Me llama la atención ver la ternurita que son los conejitos y lo terrible de lo que desean hacer,es chiste o es un mensaje? cuantos tiernos e indefensos como estos bichitos se suicidan? me parece que en este humor negro noto un mensaje.Como chiste esto es drastico y dulce a la vez,me gusta!
Pues este tipo de humor tiene su gracia. hace poco hacía yo una entrada con un chiste, si cabe, de pateras, indicando que ya parece que no es "adecuado" hacer chistes de nada, todo es incorrecto. Siempre se han hecho chistes racistas, de maricones, de catalanes, de Lepe, de Jaimitos, de chapapoteros, de suegras, de impotentes, de hijos cabezones, de perros, de tomates y de cualquier cosa. Muy tiquismiquis y remilgados nos hemos vuelto.

Hay que reirse del contexto y de nosotros mismos.

Bravo, Josep!

Un abrazo.

Entrades populars d'aquest blog

hasta otro día.....

 A veces la vida te sorprende, no avisa, o si avisa no queremos ver los indicios de  una enfermedad que no me ganará, -pero si que alguna batalla hará suya- entonces tienes que coger las riendas y emprender otro camino,aunque sea por poco tiempo y llenarlo de cosas que no quisieras para nada ni nadie, y que te hagan seguir sintiéndote vivo. Hace más de dos años y medio comencé   este blog con un entusiasmo desbordado, yo que partía de la nada. De la mano de Susi , fui indagando en este mundillo: Desde aquel momento he tenido muchos maestros. Para mi, más de dos años y medio son toda una vida en Internet. He aprendido y crecido con este blog. Gracias a él tengo amigos de los cuales me siento muy orgulloso, y debo agradecer todas las visitas y comentarios que he recibido y que lo han llenado de vida. Pero hoy ha llegado a su fin por un tiempo, no se si largo o corto.... Hace tiempo que lentamente lo iba dejando, en silencio, pensando que no hacía falta dejarlo aunque...

Així és la vida / Así es la vida

Recordo un llibre que tenia fa bastants anys enrera, i el trobo a falta més que mai perquè ara ells, els meus néts, el llegirien. És el que té compartir-lo amb un o altre durant anys, al final desapareix. Parlo del llibre de Charlie Brown, en Carlitos . És L'autotortura d'en Charlie Brown enfrontat al fracàs constant.   És divertit d'una manera amarga, amb   les inseguretats dels nens, alegra i preciós, tot alhora. El meu Carlitos segueix sent un nen genial, no en tinc cap dubte. I no té res a veure en el fet que un bon dia m'enamorés de la Mafalda. En Carlitos és un nen diferent de la Mafalda. Ell era inquiet i nerviós.   En Carlitos li passaven coses com aquestes. Es presentava en algun concurs -del que fos- (posem un “Gran Dictat” per exemple), i si perdia, tornava a casa amb el cap cot, amb un amic i l' Snoopy . Ja no volia sortir de casa, i si és ficava al llit tampoc en volia sortir. I quan en sortia, s'adonava sempre qu...