Recordo un llibre que tenia fa bastants anys enrera, i el trobo a falta més que mai perquè ara ells, els meus néts, el llegirien. És el que té compartir-lo amb un o altre durant anys, al final desapareix. Parlo del llibre de Charlie Brown, en Carlitos . És L'autotortura d'en Charlie Brown enfrontat al fracàs constant. És divertit d'una manera amarga, amb les inseguretats dels nens, alegra i preciós, tot alhora. El meu Carlitos segueix sent un nen genial, no en tinc cap dubte. I no té res a veure en el fet que un bon dia m'enamorés de la Mafalda. En Carlitos és un nen diferent de la Mafalda. Ell era inquiet i nerviós. En Carlitos li passaven coses com aquestes. Es presentava en algun concurs -del que fos- (posem un “Gran Dictat” per exemple), i si perdia, tornava a casa amb el cap cot, amb un amic i l' Snoopy . Ja no volia sortir de casa, i si és ficava al llit tampoc en volia sortir. I quan en sortia, s'adonava sempre qu...
Comentaris
Que emoción!!!! cuando hicimos las nuestras sentimos mucha dicha,les expliqué a los chicos para quienes iban dirigidos los corazones y se emocionaron mucho al hacerlos,ojalá se sumen todos nuestros amigos Josep y después podríamos hacer ese post en conjunto con las fotos de todos nosotros asi antes de la navidad nos veamos juntos en un post precioso!!!!!!!
Una abraçada!!!!!!!!
Que bonitos están todos no¡¡¡¡
Los peques si, estos son un encanto. Se hacen grandes -ya tienen 4 años-, y por supuesto que han estado encantados de colaborar. Además Mireia en casa ya le expliqué el porqué de esta campaña.
Pero yo no¡¡ Yo estoy hecho un asco. En este último mes que he tenido (no se si la gripe o qué) me adelgacé mucho.
YO CREO QUE AHORA NI SIQUIERA PESO.¡¡¡¡¡¡
Cuando quieras hacemos un post conjunto, ningún problema.
La verdad es que a mi me hubiese gustado hacerlo mejor, pero la verdad es que me ha sido imposible, y menos mal que Susi ha colaborado.
Gracias por todo.
Un beso.
un placer leerte.
Que tengas una feliz semana.
RMC
Yo tengo la seguridad que no tardarán en curarla del todo. Según que tipo llega entre un 70 y un 90 % de curación. Estos porcentajes eran impensables hace unos años.
Saludos.
Mi corazón ya está entre el vuestro.
Te enlazo para seguirte en adelante.
Gracias por compartir.
Cálido abrazo.
Ya tengo el enlace y poder mandar un corazón, a ver si lo sé hacer. Anoche estuve intentánole, pero era tarde y mi cabeza ya no responía.
Entre todos tenemos que luchar, unirnos y hacer fuerza.
Una abraçada
mariaisabel
Hace unos días que no he podido estar por ti,
hoy me ha hecho mucha ilusión verte, rodeado de tus niños, aunque he visto que te falta el bigote ¿cuando lo perdiste?
Gracias por ser como eres.
UN BESO (soy yo, Pili)
Una abraçada
Muchas gracias.
Un petó.
Gracias a ti por compartir. Es una sencilla difusión, pero entrañable. Espero que vaya muy lejos.
Yo tambien te enlazaré.
Un saludo.
Ya os he visto en el blog de "corazones". Sabía que en cuando Eva te mandara el mensaje te faltaría tiempo para hacerlo. Muchas gracias.
Un abrazo para los dos.
Estoy seguro que te saldrá. A ti no hay nada que se te resista. Y menos para un acto como este.
Gracias.
Una abraçada.
Tu siempre estás, estoy mas que seguro.
Me hubiese gustado hacer la foto con todos los "peques". No solo con nuestros nietos -TRES, 3, TRES) y el de Regina que le falta poco. Sinó además con otro montón,(amiguitos de Mireia)
Ell@s estan maravillosos. Yo no, pero lo mio ya es de siempre.
Lo del bigote te lo explico en un "plis-plas"
Este bigote, nació en una manifestación (no podía ser de otra forma), y murió valientemente en acto de combate contra la quimio.
Fue lo ultimo en caer, no vayas tu a pensar que fue de buenas a primeras.
Luego me lo quería dejar otra vez, pero entre que tardó mucho en salirme el pelo y ya nadie se manifiesta por nada, opte por dejarlo como una especie de memoria histórica.
Te queremos mucho.
Un beso
Gràcies per tot.
Una abraçada
Cariños y buen fin de semana!!!!!
Yo estoy todavía pensando que foto poner, pero en ello estoy.
Un abrazo amigo.
didi.
Si, si que son unos soles. Y que coste que aun tengo dos soles mas.
Mireia, la nieta que ves en la foto tiene 4 años, y Su amiguito Kepa igual. No hay dia que no estes juntos.
Un beso.