Salta al contingut principal

¿que me pasa doctor?


Querido Salvador,hace muchos años que no sabía nada de tí, incluso intenté localizarte a traves de esto que ahora está de moda, creo que son redes sociales.
En Facebook y Tuenti
,
me indicaron que estas en manos de un doctor, y que posiblemente te ingresen en un hospital.
No se como localizarte. Lo del papel en una botella, ya lo intenté. La paloma no quiso saber nada del contenido de este mensaje. Las señales de humo no se pueden hacer pues estamos en verano y podemos quemar un bosque. Tenía un Tam-Tam, pero ha perdido cobertura.
No me cabe otra solución que dejar aqui tu carta; y si hay alguien que la lea y sabe tu dirección le ruego me lo haga saber.
Tu amistad es muy importante para mi.




Oiga, doctor. Siento desde hace tiempo unos síntomas que me tienen preocupado y que amenazan mi salud.
Es oír o ver a Aznar y me salen erupciones en la piel, se me revuelven las tripas y tengo unas ganas inmensas de ir al baño. Su voz me irrita, me exaspera; ese tono y ese timbre tan desagradable, no sólo por lo que dice sino por cómo lo dice.
Ese aire de perdonavidas, esa mirada gélida con sus enemigos y de falsa complicidad con los suyos. Ese estar siempre dando lecciones de nada, de querer parecer que lo sabe todo, que lo domina todo. Ese doble juego de decir que se va pero se queda, de dejarlo todo atado y bien atado. Doctor, me altera, me descompone, su figura me persigue, no lo puedo soportar, ¿va a ser siempre así? Yo procuro no prestarle atención, pero no hay manera. No soporto que un tipo que haya sido cómplice de la invasión de Irak (guerra que ha costado la vida a miles de inocentes) tenga 51 guardaespaldas que pagamos entre todos para proteger la suya. ¿Por qué su vida vale tanto y las de los demás tan poco o nada? Qué cruel injusticia que, quien apoyó el exterminio de mujeres y niños inocentes con la excusa de buscar armas de destrucción masiva, vaya por ahí rodeado de tanta seguridad. Realmente, ¿lo protegen de nosotros o a nosotros nos protegen de él?
No aguanto sus exabruptos, su poner a parir a nuestro país en el extranjero, sus amistades peligrosas como Ecclestone, los chorizos de la trama Gürtel y tantos otros. No soporto que, nadando en la abundancia, quiera recortar las prestaciones a los desempleados o abaratar el despido y quiera dar lecciones de economía en inglés en las universidades más clasistas y elitistas del planeta. Planeta que, por cierto, quiere llenar de nucleares menospreciando el riesgo climático y mofándose de la ecología y del medio ambiente.En fin, doctor, que me encuentro muy mal. Ya sé que es difícil pero ¿podré algún día vivir sin saber de su existencia? Mi deseo es no verlo ni oírlo nunca más, pero, si eso no es posible, al menos que no me afecte en mi estado de ánimo.

No todos claro, pero cree que somos muchos los que pensamos como tu.
TE DESEO SUERTE SALVADOR.

josep

Comentaris

Joaquín Campos ha dit…
YO TENGO LOS MISMOS SINTOMAS, SE LLAMA AZNARITIS COMUN.
SALUD
Joaquín Campos ha dit…
ACLARACION A MENDA Y: A JOSEP ESTRUEL
POR SUPUESTO QUE NO SE DEBE HACER NINGUNA FOTO CONDUCIENDO.
ME EXPLIQUE MUY MAL, YO NO CONDUCIA EL COCHE Y SI QUE HICE LA FOTO CON EL MOVIL DESDE LA PLAZA DEL ACOMPAÑANTE.
TENEIS RAZON LOS DOS, MENDA POR REÑIRME Y JOSEP POR LO DEL ANGULO DE LA FOTO - JOSEP, SI QUE ERES UN BUEN DETECTIVE-
GRACIAS POR VUESTRAS PALABRAS.
Hada Isol ♥ ha dit…
Jejeje! Josep puedo decir que yo tengo los mismos sintomas cuando escucho un discurso de Cristina! por lo que comprendo a Salvador! si le encuentran cura avisenme,y tomo el mismo remedio porque ya no doy más! Un abrazo!
Hada Isol ♥ ha dit…
_________@@__@_@@@
_____________@__@@_____@
____________@@_@__@_____@
___________@@@_____@@___@@@@@
__________@@@@______@@_@____@@
_________@@@@_______@@______@_@
_________@@@@_______@_______@
_________@@@@@_____@_______@
__________@@@@@____@______@
___________@@@@@@@______@.
__@@@_________@@@@@_@
@@@@@@@________@@
_@@@@@@@_______@….
__@@@@@@_______@@
___@@_____@_____@____
____@______@____@_____@_@@
_______@@@@_@__@@_@_@@@@@
_____@@@@@@_@_@@__@@@@@@@
____@@@@@@@__@@______@@@@@
____@@@@@_____@_________@@@
____@@_________@__________@
_____@_________@
_______________@
____________@_@ …
_____________@@_@
______________@@……
______________@
_____________@
_____________@
Feliz día del amigo!Un abrazo!

Entrades populars d'aquest blog

hasta otro día.....

 A veces la vida te sorprende, no avisa, o si avisa no queremos ver los indicios de  una enfermedad que no me ganará, -pero si que alguna batalla hará suya- entonces tienes que coger las riendas y emprender otro camino,aunque sea por poco tiempo y llenarlo de cosas que no quisieras para nada ni nadie, y que te hagan seguir sintiéndote vivo. Hace más de dos años y medio comencé   este blog con un entusiasmo desbordado, yo que partía de la nada. De la mano de Susi , fui indagando en este mundillo: Desde aquel momento he tenido muchos maestros. Para mi, más de dos años y medio son toda una vida en Internet. He aprendido y crecido con este blog. Gracias a él tengo amigos de los cuales me siento muy orgulloso, y debo agradecer todas las visitas y comentarios que he recibido y que lo han llenado de vida. Pero hoy ha llegado a su fin por un tiempo, no se si largo o corto.... Hace tiempo que lentamente lo iba dejando, en silencio, pensando que no hacía falta dejarlo aunque...

Així és la vida / Así es la vida

Recordo un llibre que tenia fa bastants anys enrera, i el trobo a falta més que mai perquè ara ells, els meus néts, el llegirien. És el que té compartir-lo amb un o altre durant anys, al final desapareix. Parlo del llibre de Charlie Brown, en Carlitos . És L'autotortura d'en Charlie Brown enfrontat al fracàs constant.   És divertit d'una manera amarga, amb   les inseguretats dels nens, alegra i preciós, tot alhora. El meu Carlitos segueix sent un nen genial, no en tinc cap dubte. I no té res a veure en el fet que un bon dia m'enamorés de la Mafalda. En Carlitos és un nen diferent de la Mafalda. Ell era inquiet i nerviós.   En Carlitos li passaven coses com aquestes. Es presentava en algun concurs -del que fos- (posem un “Gran Dictat” per exemple), i si perdia, tornava a casa amb el cap cot, amb un amic i l' Snoopy . Ja no volia sortir de casa, i si és ficava al llit tampoc en volia sortir. I quan en sortia, s'adonava sempre qu...