Salta al contingut principal

¡hola, soy Vega!




¡Hola¡ . ¿Sois vosotros mi familia?,.... aun estoy algo confundida, asustada y cansada después del nacimiento.
Ahora creo que es necesario que nos pongamos de acuerdo en algunas cositas. En primer lugar mami y papi podéis mirarme como bobos.... No os asustéis de vuestra nueva vida de mamá y de papá, poco a poco los tres nos adaptaremos. Vosotros y yo tenemos que aprender juntos a cuidarme. Entiendo la gran alegría y emoción que sentís al verme pero no os olvidéis de acariciarme muy suave, esto me encanta, igual que los besos, Pero nada de morderme los mofletes por mas que lo deseéis.

“Porfa” poned un letrero muy grande junto a mi cuna que diga: "ESTE ES NUESTRO TESORO, SE MIRA Y ADMIRA, PERO NO SE TOCA”, y digo grande para que mis abuelitas zalameras, no se hagan las desatendidas. Que yo aunque sea pequeña ya se que esto ocurre con demasiada frecuencia.

Y a ti mamá, sé que tu también estás cansadita, luego de nueve meses de cuidarme en tu barriguita y un agotador trabajo de parto. Ahora debes sentir que ha llegado el momento de descansar.
Yo trataré de dejarte dormir por las noches, pero si no lo consigo, te pido un poco de paciencia, que se que para mi la tendrás pues yo sigo necesitando de tus cuidados y desvelos.
Háblame de manera suave, cuéntame tus problemas, aunque no te puedo entender, te escucho y a veces sonreiré y con mi sonrisa de angelito aprenderás a quererme aun más. Procuraré, para que no te canses mucho, aprender rápidamente a conocerme, dormiré cuando tú te duermas, y mis manitas te tocarán.
¡Papis¡. Interpretad mis gestos y mis llantos. Mi llanto mami, siempre tiene un significado, estoy aprendiendo, y llorando os explicaré lo que me pasa. Puedo llorar de hambre, de sueño o porque necesito el calor de tus brazos y de tus caricias. A propósito, papi,…mami me ha dicho que me parezco a ti. Debes sentirte orgulloso por esto.

Si sentís temor de cogerme porque creeis que me romperé, no os preocupeis, no soy tan frágil. La mejor manera de hacerme fuerte es con vuestros abrazos, vuestras caricias, vuestras palabras y la leche de tus senos, mami.

Ahora quiero deciros que aunque sea pequeñita puedo mami hasta percibir tu estado de ánimo. Como cuando estaba en tu vientre, pero el ruido alto, y las luces brillantes me asustan. ¡Que no me hagan muchas fotos con esta luz tan fuerte que sale de esta cajita ¡
Menos mal que me tranquiliza cuando me cogen y me mueven con mucha suavidad y me hablan con cariño
Nada mas mamita…!Mamita¡, que bonita palabra . De momento mi único trabajo será succionar de tus pechos. Ya tendré tiempo de comer con esto que vosotros le llamais cuchara y tenedor.
Y a medida que crezca, enseñadme a ser igual que vosotros. No quiero nada mas.
Bien, yo creo que por ser el primer día ya escribí bastante.
Como verás mamita, tu Vega ha salido un poco a tí en esto de escribir. Con el tiempo ya lo haré bien.
Un Beso de tus amigos: Sandra, Susi y Josep

Comentaris

Anònim ha dit…
muy bonito josep, como ya te había dicho, es un amor lo que habéis escrito. Gracias por poner la misma imagen que puse en mi post, como le comenté a isol es la que me transmite más paz para reflejar a vega, es tan bonita!! y tan buena, estamos todos que se nos cae la babilla. Didi está genial, de verdad. Besitos y gracias por todo vuestro cariño hacia ellos.
Marta ha dit…
Me ha encantado leer estas palabras, tengo unos amigos que en quince días tendrán una nena y me he emocionado mucho.

Un abrazote Josep!
CarmenS ha dit…
Una buena noticia, Josep. El momento mágico del nacimiento ha llegado y una criatura hermosa llena de alegría a una amiga nuestra. Y de rebote, nos emociona a quienes la apreciamos desde el otro lado de una pantalla en la que se refleja la buena nueva.
Josep ha dit…
Hola Rachel¡
No me extraña nadaque se os caiga la babilla. De verdad que es preciosa.
Creo que es el primer angelito que nace desde que estamos en esto de los blogs.
Nos alegramos mucho de que Didi esté genial.
Un beso para todos.
Josep ha dit…
Hola Marta¡
No podías llegar en mejor momento para compartir la alegría.
Este angelito que nació ayer lo estábamos esperando todos los amigos de blog como agua de mayo.
!Pues ya verás cuando conozcas a su madre¡.
Felicita a tus amigos cuando tengan a su bebé.
Una abraçada/Un abrazo.
Josep ha dit…
Hola Cecilia.
Parece mentira lo que se puede llegar a apreciar a una persona a la cual aun no conoces físicamente.
Ayer por la noche nos pasábamos el mensaje por el móvil o el correo con una emoción "que no veas"
Saludos.
Hada Isol ♥ ha dit…
LO QUE HAS ESCRITO ES PRECIOSO!
Es verdad que esperamos a Vega con mucha ilusión,esto es increible,pero es así de hermoso,en la vida vamos sumando cariños extras,aun a muchissima distancia.
Yo quizás nunca pueda ir por allá pero mi corazón ya la lleno de mimos a esta princesa.Yo me la imagino como Didi,a Javi no lo conozco,si es como el dibujito que está allí si que es preciosa! sobre todo es una bebé muy buena y sanita!
un beso
Jerusalem ha dit…
Es precioso Josep. ¡Me ha encantado!

Besos
Una ha dit…
Enhorabuena a las dos,a madre y a hija,ahora empieza lo más bonito aunque sea lo más difícil.
Un beso
Marta ha dit…
Hola Josep! vaya coincidencia con tu entrada. El bebé de mis amigos se adelantó y nació justo ayer... Menos mal todo ha salido bien!!

Una abraçada!
Hada Isol ♥ ha dit…
Es preciosa la imagen que hay en el titulo de tu blog!
Anònim ha dit…
Josep, no cabe duda que es un post escrito desde el cariño. Muy emotivo. Didi no se merece menos. Besos, Ana.
Josefa ha dit…
Precioso Escrito. Me ha hecho llorar recordando a mis hijos.
Un beso con todo cariño y FELICIDADES A LOS PADRES.

Entrades populars d'aquest blog

hasta otro día.....

 A veces la vida te sorprende, no avisa, o si avisa no queremos ver los indicios de  una enfermedad que no me ganará, -pero si que alguna batalla hará suya- entonces tienes que coger las riendas y emprender otro camino,aunque sea por poco tiempo y llenarlo de cosas que no quisieras para nada ni nadie, y que te hagan seguir sintiéndote vivo. Hace más de dos años y medio comencé   este blog con un entusiasmo desbordado, yo que partía de la nada. De la mano de Susi , fui indagando en este mundillo: Desde aquel momento he tenido muchos maestros. Para mi, más de dos años y medio son toda una vida en Internet. He aprendido y crecido con este blog. Gracias a él tengo amigos de los cuales me siento muy orgulloso, y debo agradecer todas las visitas y comentarios que he recibido y que lo han llenado de vida. Pero hoy ha llegado a su fin por un tiempo, no se si largo o corto.... Hace tiempo que lentamente lo iba dejando, en silencio, pensando que no hacía falta dejarlo aunque...

Així és la vida / Así es la vida

Recordo un llibre que tenia fa bastants anys enrera, i el trobo a falta més que mai perquè ara ells, els meus néts, el llegirien. És el que té compartir-lo amb un o altre durant anys, al final desapareix. Parlo del llibre de Charlie Brown, en Carlitos . És L'autotortura d'en Charlie Brown enfrontat al fracàs constant.   És divertit d'una manera amarga, amb   les inseguretats dels nens, alegra i preciós, tot alhora. El meu Carlitos segueix sent un nen genial, no en tinc cap dubte. I no té res a veure en el fet que un bon dia m'enamorés de la Mafalda. En Carlitos és un nen diferent de la Mafalda. Ell era inquiet i nerviós.   En Carlitos li passaven coses com aquestes. Es presentava en algun concurs -del que fos- (posem un “Gran Dictat” per exemple), i si perdia, tornava a casa amb el cap cot, amb un amic i l' Snoopy . Ja no volia sortir de casa, i si és ficava al llit tampoc en volia sortir. I quan en sortia, s'adonava sempre qu...