Salta al contingut principal

matanza de delfines

EL VIDEO CONTIENE IMÁGENES MUY FUERTES, PUEDEN HERIR LA SENSIBILIDAD.

Si ya fue posteado pido disculpas.

El ser humano tiene el poder de realizar heroicos y benévolos actos por el bien de la humanidad y de todo ser vivo, pero lamentablemente esta capacidad demasiadas veces se tuerce y cobra un matiz vil, sangriento e infame.

Hoy me han mandado via email, del blog de Raquel miradas interior.[BLOG RECOMENDADO] con una noticia que refleja una vez más el desagradable accionar de las personas y al igual que muchos, al leerla se ha apoderado de mí una sensación de abatimiento e impotencia muy grande.


Cada primavera el mar que baña las costas de las Islas Feroe en Dinamarca, se tiñe de sangre por un puro acto de salvajismo y crueldad.

Una tradición que data de 1200 años en las Islas Feroe, región autonómica de Dinamarca, se realiza cada año como una ceremonia de iniciación para los adolescentes que llegan a la adultez.
En esta ceremonia, los mozos matan anualmente cerca de 900 calderones o ballenas-piloto, para demostrar que ya son adultos.

Si bien este caso no tiene el talante de las atrocidades ejecutadas por Japón, Noruega, Islandia y tantos otros países que se consideran con el derecho de atentar contra todo ser vivo, importándoles muy poco la preservación de las especies en peligro de extinción y el equilibrio ambiental. Tampoco es justificable.

La economía de las Islas Feroe por su geografía se basa principalmente en la exportación y uso de la carne de este cetáceo pero esto no da pie a la barbarie y brutalidad de la matanza ni a la libre explotación de un animal en riesgo.

Un hecho en verdad muy doloroso que debe encontrar pronta solución.
POR SUPUESTO QUE ESTO NO TIENE NADA QUE VER CON EL RESTO DE LOS HABITANTES DE DINAMARCA, QUE AL IGUAL QUE EN ESPAÑA, TAMBIÉN SUFRIMOS CON LO QUE ELLOS LE LLAMAN "FIESTA NACIONAL". ESTA MALDITA FIESTA DEL DISFRUTE DE UNOS CUANTOS VIENDO COMO ASESINAN BRUTALMENTE Y SIN NINGÚN ESCRÚPULO A UN TORO.

Comentaris

zel ha dit…
Sí, el vaig veure, i em va fer tanta angúnia, que em vaig guardar unes fotos, per recordar que encara no som humans. Mai fa nosa, encara que s'hagi vist!!!
No penso veurel,es massa fort per mí,yo que soy una enamorada de los animales no entiendo estas salvajadas, pues vaya, vaya con los países Nórdicos...
Anònim ha dit…
Hola josep, lo siento pero no puedo verlo, no soy lo suficientemente fuerte para soportarlo, lo sé. ¿De verdad es esto necesario? ¿Es una tradición? no entiendo como la gente no es consciente del acto que cometen.
Estoy contigo en lo de la matanza de toros como fiesta nacional, al fin y al cabo los españoles hacen lo mismo y digo hacen pq no me incluyo para nada en estas "tradiciones"

Un beso.

Ahh se me olvidaba, te he añadido a mi blog, para ver cuando actualizas el tuyo y leerte, espero que no te importe.
Una ha dit…
Es muy desalentador,parece que no hay país que no tenga algo de qué avergonzarse,¡pobres delfines!se les ve tan confiados y acaban siendo masacrados.Abrazos.
CarmenS ha dit…
Yo soy de las que tampoco me atrevo a ver esa matanza en vídeo. Pero sí quiero sumarme a la indignación por esa masacre, por la caza de ballenas, por el exterminio de animales salvajes y por la matanza de toros en las plazas.
Anònim ha dit…
Gracias Josep por difundir este terrible salvajismo.
!Basta al maltrato y matanza de animales!!!! Basta por favor.
Un fuerte abrazo desde Argentina

Entrades populars d'aquest blog

hasta otro día.....

 A veces la vida te sorprende, no avisa, o si avisa no queremos ver los indicios de  una enfermedad que no me ganará, -pero si que alguna batalla hará suya- entonces tienes que coger las riendas y emprender otro camino,aunque sea por poco tiempo y llenarlo de cosas que no quisieras para nada ni nadie, y que te hagan seguir sintiéndote vivo. Hace más de dos años y medio comencé   este blog con un entusiasmo desbordado, yo que partía de la nada. De la mano de Susi , fui indagando en este mundillo: Desde aquel momento he tenido muchos maestros. Para mi, más de dos años y medio son toda una vida en Internet. He aprendido y crecido con este blog. Gracias a él tengo amigos de los cuales me siento muy orgulloso, y debo agradecer todas las visitas y comentarios que he recibido y que lo han llenado de vida. Pero hoy ha llegado a su fin por un tiempo, no se si largo o corto.... Hace tiempo que lentamente lo iba dejando, en silencio, pensando que no hacía falta dejarlo aunque...

Així és la vida / Así es la vida

Recordo un llibre que tenia fa bastants anys enrera, i el trobo a falta més que mai perquè ara ells, els meus néts, el llegirien. És el que té compartir-lo amb un o altre durant anys, al final desapareix. Parlo del llibre de Charlie Brown, en Carlitos . És L'autotortura d'en Charlie Brown enfrontat al fracàs constant.   És divertit d'una manera amarga, amb   les inseguretats dels nens, alegra i preciós, tot alhora. El meu Carlitos segueix sent un nen genial, no en tinc cap dubte. I no té res a veure en el fet que un bon dia m'enamorés de la Mafalda. En Carlitos és un nen diferent de la Mafalda. Ell era inquiet i nerviós.   En Carlitos li passaven coses com aquestes. Es presentava en algun concurs -del que fos- (posem un “Gran Dictat” per exemple), i si perdia, tornava a casa amb el cap cot, amb un amic i l' Snoopy . Ja no volia sortir de casa, i si és ficava al llit tampoc en volia sortir. I quan en sortia, s'adonava sempre qu...