A veces la vida te sorprende, no avisa, o si avisa no queremos ver los indicios de una enfermedad que no me ganará, -pero si que alguna batalla hará suya- entonces tienes que coger las riendas y emprender otro camino,aunque sea por poco tiempo y llenarlo de cosas que no quisieras para nada ni nadie, y que te hagan seguir sintiéndote vivo.
Hace más de dos años y medio comencé este blog con un entusiasmo desbordado, yo que partía de la nada. De la mano de Susi, fui indagando en este mundillo: Desde aquel momento he tenido muchos maestros.
Para mi, más de dos años y medio son toda una vida en Internet. He aprendido y crecido con este blog. Gracias a él tengo amigos de los cuales me siento muy orgulloso, y debo agradecer todas las visitas y comentarios que he recibido y que lo han llenado de vida. Pero hoy ha llegado a su fin por un tiempo, no se si largo o corto....
Hace tiempo que lentamente lo iba dejando, en silencio, pensando que no hacía falta dejarlo aunque fuese por poco tiempo, pero me estaba engañando.
Un blog hay que alimentarlo, porque si no, languidece hasta morir. Un blog hay que mantenerlo actualizado con artículos, porque de ellos se nutre. Hay que enlazarlos a otros blogs y darlo a conocer, “pasearlo por la red”. Y, por último, hay que añadirle personas que quizás jamás conocerás, pero que tratas de ayudar en los momentos difíciles de salud, la suya y la de uno mismo
En este blog he contado experiencias, he hablado de todo lo que ya sabía o iba aprendiendo y de las experiencias propias de algo que forma parte de la vida:el cáncer, he desarrollado propuestas didácticas, ... porque detrás había unas personas de quienes hablar y a quienes explicar mis ideas . Y esa era mi motivación constante que daba sentido a este blog.
No sólo siento abandonar el blog,(de momento) sino dejar proyectos inacabados en los que me comprometí con mucho gusto. Eso es lo más duro a estos niveles.
Con estas palabras finaliza una etapa de mi vida, pero seguirá vivo porque no será para siempre. Yo lo dejo abierto para todos aquellos que les pueda servir de utilidad. No dudéis que seguiré leyendo vuestros escritos aunque a veces no os conteste
No me gustan las despedidas largas y tampoco soy dado a hacer artículos extensos, pero sentía que os debía una explicación.
También me acordaré de este día: La verbena de Sant Joan, que aquí en mi pequeño Pais , Catalunya, es la noche más mágica del año.
AQUI PODEIS CONOCER LA FIESTA DE SANT JOAN....Y SI QUEREIS A MI DESDE QUE ERA PEQUEÑO.
Una noche cuando el verano abría los ojos por aquellas calles donde tú y yo nos hicimos mayores, donde aprendimos a correr sobre un palmo de arena, se alzaba una hoguera de San Juan. Entonces un pedazo de madera era un tesoro y con una mesa vieja ya éramos ricos. Por las calles y las plazas íbamos de casa en casa para quemarlo todo aquella noche de San Juan.
Éramos cuatro golfillos. No sabíamos demasiado de las lágrimas que mueven el mundo. Íbamos entrando en la vida. Nunca una mentira nos era necesaria y nada nos quitaba el sueño. Aquellas noches de San Juan.
Los años me han alejado de mi calle y se han perdido los compañeros de juegos. El bueno y el que estorba como si tal cosa. Parece como si todo se hubiera quemado en el fuego de San Juan.
Y ahora. En este anochecer otra vez veo a los chavales cogiendo leña por la calle. Corren. Como yo corría. Les llamo y me miran como si fuera un gusano extraño y pasajero.
Esta noche de San Juan dadme un pedazo de madera para quemar o la cogeré de dónde pueda, como ayer, como si no hubiera otra. Yo he sido como vosotros. No quiero sentirme viejo esta noche. Que un pedazo de madera vuelva a ser un tesoro. Que con una mesa vieja sea rico. Por las calles y plazas iré de casa en casa para quemarlo todo esta noche de San Juan.
Hasta la vuelta amigos!!
Un beso


Comentaris
T'estima la teva amiga Diana.
Mi cuerda, mi aventura pasadiza,
Suave y ermitaña,
Que enciendes mi pasaje cada vez que de ti emano
Cualquier palabra, frase, furia, llanto y aquella impotencia que queda atrapada entre tanto cable, quién sabe amigo si un día todo esto tendrá un significado;
Hoy amigo recogeré la madera como un lastre que te pesa,
lo sumergiré en agua dejándolo libre,
tal vez así, siempre encuentres un punto al que mirar,
al que apoyarte y cuando estés preparado saldrás a la deriva,
como tú solos sabes, como si el tiempo, aquel que añoras, sea hoy de nuevo fuerte, ágil y no olvides, tan sabio.
No olvides amigo mío, que parte de lo que hoy es mi blog, parte de tu energía, tu vitalidad, tus ganas de hacer que nos sintamos especiales en este rincón, has conseguido que todos estos amigos que te acompañamos queramos ser un poco JOSEP ESTRUEL.
Un abrazo con todo mi cariño y hasta pronto.
didi.
Nosotros siempre te esperaremos, no te olvides de nosotros.
Cuídate mucho, amigo.
Un abrazo.
ojala vuelvas cuando termine el verano...yo me propongo dejar de actualizarlo, ahora digo despues del Mundial, pero sigo enganchada...
un beso...y que disfrutes tu vida con tu familia
Yo tengo algo abandonado mi blog, pero también te digo que tengo la certeza que volverá a recuparar tiempo para dedicarlo a todos mis amigos, y por supuesto a ti.
Gracias por todo lo que me has regalado.
Te deseo animo y fuerza, tu puedes...
Un abrazo...
Me parece perfecto que te centres en tu recuperación.
Todas las cosas importantes en la vida necesitan una planificación, una dedicación especial y el propósito de conseguirlo.
Ahora toca colaborar con los médicos, descansar rodeado de tu familia y de tus nietecitos (que te quieren con locura) y tener esa paciencia infinita que tu tienes.
Así que ya sabes... pon todos los ingredientes en el asado y prepárate para saborearlo despacito...
ah! Y aunque no escribas en el blog, toma nota de todas las ideas brillantes que te ronden! porque será un placer leerlas... como siempre!
T'estimem molt!!
t'he escrit aquesta tarda sense haver llegir aquesta entrada teva, portava diversos dies sense entrar als blocs per culpa de diverses feines. Bé, a més de dir-te que m'ha encantat aquest relat teu sobre Sant Joan, voldria dir-te que m'agrada també molt aquest DE MOMENTO que deixes anar. Sí, no tanques el blog Vivències, no el tanques. Senzillament el deixes parat un temps.
Un dia entraré en el meu bloc i veuré el teu a dalt de tot. Això voldrà dir que l'has actualitzat. Sabré llavors que ha tornat el Josep, vencedor, fort, d'una peça com sempre. Ep, espero que m'escriguis al mail si més no. Ja em diràs... Una gran abraçada, estimat amic.
Hace bastante tiempo que no escribo. Todos pasamos por etapas en las que tenemos que hacer algún paréntesis. Espero que el tuyo no sea por mucho tiempo. Un fuertísimo abrazo y hasta pronto, pues estoy segura que nos volveremos a comunicar por este medio.
Sento tot el que dius, no m'ho puc creure i no vull que sigui veritat. Derrerament jo tampoc escric gaire. Una mica per motius de salut, però mai m'oblido de tots vosaltres i mai podré oblidar aquesta convivència que hem tingut a través d'aquest medi, que com tú dius ha fet que coneguéssim gent meravellosa.
Josep, sé que tú tampoc oblidaràs i per tant no diguis que t'envàs, digues que tornaràs ben aviat i nosaltres estarem aquí. Els teus amics sabem esperar.
Aquesta entranyable amistat que ens has donat, no es pot perdre.
Recordo la il-lusió que em va fer quan em vares escriure dient que ereu avis de nou. Vaig estar molt contenta que et recordessis de mi.
Josep, estimat amic, una abraçada de tot cor.
Mariaisabel
Poe el otro lado ya sabes lo que pienso, y tal y como te lo dije, mis ojos no permiten leer mas...
Tambien sabes donde encontrarme y que mi mano hacia ti siempre esta extendida, poco podre hacer, pero aqui estoy, y lo sabes... espero cuando puedas, verte publicar nuevamente....
Un gran garn abrazo mi bello amigo.
Te queremos todos muchísimo y sabemos que no tardarás demasiado en dejarnos cosas por aquí. Pero por ahora lo primero eres tú, y lo que más nos importa es que te sientas lo mejor posible.
T'estimem, aixó no ho oblidis mai!
Un abrazo
Però la primera lliçó que ens dónes és la teva pròpia actitud davant la vida, la del teu optimisme, el teu bon humor, aquestes ganes d'anar endavant amb què saps fer front a les dificultats de la vida. A tu potser et semblarà que no, però a mi em sembla que ets un model. Quan sigui gran, m'agradaria ser com tu. ;-)
Endavant! Audaces Fortuna iuvat, deien els antics: la Fortuna ajuda els valents. I tu ho ets, de valent. A més, amb la teva manera de ser i de fer t'has sabut guanyar molts amics que et fem costat.
"Que tinguis sort i que la vida et doni un camí ben llarg". Una abraçada.
Ramon Carreté
Vengo a agradecerte tu comentario en mi blog y a decirte que personas que escriben lo que tu me has escrito son las que merecen toda la admiración y respeto por su tierra por su lengua por su cultura por su ... país Paos al que quiero como si fuera el mio ya que me adoptó cuando de las tierras que me vieron nacer había que salir o te morías de hambre.
Avui ensenyo tot allò que en van regalar i espero que els nous catalans siguin un exemple a seguir
y dejandote la frase de la semana...........
"Sorprenderse, extañarse es comenzar a entender"
-Ortega y Gasset-
Cariños
Un saludo.
Es cierto que muchas veces paseamos por los blogs apenas sin hacer ruido, es cierto que debería ser justo al revés, que deberíamos darnos a conocer y hasta contar a grandes rasgos algo de nosotros.
Pero..todo el mundo está tan ocupado que la mitad de las veces sales por donde se esconde el sol en lugar de ir a buscarlo.
Un beso, y lucha Josep!
"Caer está permitido, levantarse es obligatorio"
p.d. amo la vida, y algun dia te contare porque mi solidaridad para los que pasan momentos como tu.
Animo.............. Gracias por ser un voluntario a medicamentos nuevos, porque gracias a ti, otros se beneficiaran. Eso no lo hace cualquiera.
Te deseo una pronta y absoluta recuperación, y sobre todo, que no tengas dolor, ni otros padecimientos.
Un saludo.
Estoy de acuerdo con tu propuesta , para nada me molesta...no hay nada mejor que compartir...
Ya me pongo en contacto contigo...
Un fuerte abrazo!!!
mi mail carla.allione@hotmail.com
Un abrazo fuerte de corazón!!!